وب سایت رسمی مجمع جهانى تقريب مذاهب اسلامى

[ 303 ] تا اينكه تو را از اسبت انداخته ومجروح بر زمين افتادى، اسبها با سمهايشان بر تو تازيدند وستمگران وسركشان شمشيرهاى برانشان را بر تو فرود آوردند. پيشانيت براى مرگ عرق كرده بود، وبه راست وچپ كشيده مى شدى با گوشه چشم بسوى خيمه هايت نگريسته وفرزندان وخاندانت تو را بخود مشغول ساخته بود، واسبت گريزان در حاليكه مى گريست وشيهه مى زد بسوى خيمه ها شتافت. هنگامى كه زنان اسبت را با حالت شرمسارى ديده وبه زين واژگونش نظر افكندند، با موهاى پريشان وشيون كنان وناله كنان از خيمه ها بيرون آمدند، ودر حاليكه پس از عزت وشكوه خوار وذليل شده بودند بسوى قتلگاه شتافتند. در حاليكه شمر بر روى سينه ات نشسته وشمشيرش را بر گودى زير گلوى تو فرو برده ومحاسنت را با دستش گرفته بود، سرت را با شمشير خود بريد، در آن حال آرامش خود را حفظ كرده ونفسهايت پنهان شده بود، سرت بر بالاى نيزه قرار داشت وخانواده ات همچون بندگان اسير، و در غل وزنجير قرار گرفتند. در فراز پالانهاى چهارپايان چهره هاشان از گرماى ظهر تابستان مى سوخت، ودر بيابانها ودشتهاى پهناور پيش برده مى شدند، دستهايشان به گردنهاشان آويخته ودر بازارها آنان را مى گرداندند. ________________________________________