[ 285 ] متصديان اشغال ديوا نى عراق عرب حسب المسطور مقرر دانسته قلم وقدم كوتاه وكشيده داشته در ضرر ومساحت وباز ديدن از سركار مدخل ننمايند، وبعلت تفاوت وقرض غله ورسول داروغگى وساير شناقص اصلا بى نكنند، ودر يرغو وسور غوى آنسر كار مدخل نسازند، وجريمه نگيرند، واگر جريمه صادر شود گذارند كه گماشتگان مومى إليه رفع نمايند، واگر بسهو از بابت اخراجات سيما مذكورات فوق يا آنچه بعد از اين سانح شود چيزى بر آن سركار حواله ننمايند تحصيلداران نطلبند، وتن را بديوان اورند كه محسو بست، وچون الوس حورائي كه مزارع وروامس برقانيه اند بزراعت وحواشي آنجا قيام نمايند، هيچ افريده ايشانرا تكليف بردن بمحل ديگر ننمايد، وگذارند كه بزراعت وحواشي آنجا قيام نمايند، مال وجهات (1) الوس مزبوره را بر شيخ الاسلام مومى إليه مسلم وحر ومرفوع القلم دانسته، بدستور ساير محال سيورغال مومى إليه عمل نمايند، وچون حكم جهانمطاع صادر شده كه چنانچه از باب دوشلكات ديوان اعلى از گرفتن دوشلكات آن سركار ممنوع اند، ارباب دوشلكات عراق عرب نيز خود را ممنوع شناسند، وبهيچ عذر وبهانه درآنجا مدخل نسازند. چون هدايت پناه. مومى إليه جهت هدايت خلايق احيانا از نجف اشرف متوجه بعضى از ممالك محروسه ميشوند سيما رماحيه وجوايز در ذهاب واياب كمال تعظيم بتقديم رسانند، وسركار مومى إليه ومتعلقان اورا در غييت بدستور حضور بر قرار دانسته از حولات ومطالبات مستثنى شناسند وچون در پايهء سرير فلك مصير كه مجمع اكابر وأشراف وامراء وحكام واعيان ممالك محروسه است كائنا من كان ملازمت مقتدى الانام مومى إليه نموده، مشار إليه بديدن احدى نرفته، حكام عراق عرب حفظ اين قاعده مرعى داشته، وظايف ملازمت بتقديم رسانيده ________________________________________ (1) جاء في حاشية الحجرية: نسخة الاصل: ما لو جهات آلوس... إلى آخره. (*) ________________________________________
