[ 359 ] جز با اعتماد به ارزشمندى آن دراز نمى كرد، از وقايع روزگار شكايت نكرده وخشمگين وملول نمى گرديد، اكثر ايام ساكت بود، وچون لب به سخن مى گشود بر گويندگان غالب مى گرديد. انسانى ضعيف وناتوان شمرده مى شد، وچون زمان كوشش فرامى رسيد همانند شير ژيان مى گرديد، آنگاه كه درجمع دانشمندان قرارمى گرفت حرص أو درشنيدن ازگفتن بيشتربود، مغلوب كلام وسخن مى گشت، اما مغلوب سكوت نمى گرديد. ودر مورد آنچه انجام نمى داد سخنى نمى گفت، در مقابل آنچه نمى گفت را انجام مى داد، اگر دو امربراو عرضه مى شد كه نمى دانست كداميك مورد خشنودى خداست، آنچه بر هواى نفس خود نزديك بود را يافته وترك مى كرد، كسى را برامرى كه مورد اعتذار واقع مى گردد ملامت نمى كرد. (27) سخن آن حضرت درتوشه گرفتن براى روز قيامت أي پسرآدم تو از زماني كه از مادر زاده شدى همواره درحال نابودى عمرت مى باشى، ازآنچه دردست دارى براى آينده ات توشه گير، مؤمن توشه گرفته، وكافر بهره مند مى گردد. ________________________________________