[ 341 ] سيد بن طاووس در طرائف: 263، اين خطبه را از كتاب الفائق عن الاربعين تأليف شيخ اسعد بن شفروه با سندش از عايشه نقل نموده است. ابن طيفور در بلاغات النساء: 12 آنرا با سندش از امام صادق از پدرش (عليهما السلام)، ازموسى بن عيسى، از عبد الله بن يونس، از جعفر احمر، از زيد بن على آورده، ونيز با سند ديگرى از عبد الله بن حسن، از پدرش (عليه السلام) آنرا ذكر مى كند. احمد بن ابى طاهر بغدادي در بلاغات النساء: 14 با سندش از جعفر بن محمد مصرى، از پدرش، از موسى بن عيسى، از عبد الله بن يونس، از جعفر احمر، از زيد بن على، از عمه اش زينب دختر امام حسين (عليه السلام) آنرا ذكر مى كند، ودر: 12، باسندش از ابى مفضل، از زيد بن على آنرا آورده، ودر احقاق الحق: 10: 296 - 298 از آن دو نقل مى كنند. عمر رضا كحاله در اعلام النساء 4: 116 اين خطبه را آورده است. سبط ابن جوزي در تذكرة الخواص: 317 اين خطبه را از شعبى نقل نموده است، ودر سيره حلبى 3: 391 آن ذكر شده است. توفيق أبو علم در كتاب اهل البيت: 158 اين خطبه را آورده، ودر احقاق الحق 19: 164 از آن نقل مى كند. همچنين در كتاب تظلم الزهراء (عليها السلام): 38 از كتاب سقيفه نقل مى كند، ودر احقاق الحق 10: 305 از آن نام مى برد. در كتاب مناقب آل ابى طالب 2: 50 اين خطبه آمده، واز آن در بحار 43: 148 نقل شده است. ________________________________________