وب سایت رسمی مجمع جهانى تقريب مذاهب اسلامى

[ 227 ] تا آنگاه كه صبح روشن از پرده شب برآمد، وحق نقاب از چهره بركشيد، زمامدار دين به سخن درآمد، وفرياد شيطانها خاموش گرديد، خار نفاق از سر راه برداشته شد، وگره هاي كفر وتفرقه از هم گشوده گرديد، ودهانهاى شما به كلمه اخلاص باز شد، درميان گروهى كه سپيدرو وشكم به پشت چسبيده بودند. وشما بر كناره پرتگاهى از آتش قرار داشته، ومانند جرعه أي آب بوده ودر معرض طمع طماعان قرار داشتيد، همچون آتش زنه أي بوديد كه بلا فاصله خاموش مى گرديديد، لگدكوب روندگان بوديد، از آبى مى نوشيديد كه شتران آنرا آلوده كرده بودند، واز پوست درختان بعنوان غذا استفاده مى كرديد، خوار ومطرود بوديد، مى ترسيدند كه مردمانى كه در اطراف شما بودند شما را بربايند، تا خداى تعالى بعد از چنين حالاتي شما را بدست آن حضرت نجات داد، بعد از آنكه از دست قدرتمندان وگرگهاى عرب وسركشان اهل كتاب ناراحتيها كشيديد. هرگاه آتش جنگ برافروختند خداوند خاموشش نموده، يا هر هنگام كه شيطان سر برآورد يا اژدهائى از مشركين دهان بازكرد، پيامبر برادرش را در كام آن افكند، واو تا زماني كه سرآنان را به زمين نمى كوفت وآتش آنها را به آب شمشيرش خاموش نمى كرد، باز نمى گشت، فرسوده از تلاش در راه خدا، كوشيده در امر أو، نزديك به پيامبر خدا، سروري از اولياء الهى، دامن به كمر بسته، نصيحت گر، تلاشگر، وكوشش كننده بود، ودر راه خدا از ملامت ملامت كننده نمى هراسيد. واين در هنگامه أي بود كه شما در آسايش زندگى مى كرديد، در مهد امن متنعم بوديد، ودر انتظار بسر مى برديد تا نارا حتى ها ما را در برگيرد، وگوش به زنگ اخبار بوديد، وهنگام كارزار عقب گرد مى كرديد، وبه هنگام نبرد فرار مى نموديد. ________________________________________